Ugali ko ng huminga ng malalim habang tumitingin sa kulay abong langit tuwing dapit hapon.


Inamin kong kaya kitang iwan, kaya kitang iwan. Pero pinili kong mag hintay, dahil alam kong ako’y may mapapala. Alam kong darating ang oras natin, titigil ang misteryo at hindi na tayo madadapa. Inamin kong kaya kitang saktan, paiyakin at talikuran. Ngunit hindi ko ginawa dahil ang lahat ng tukso ay aking binalewala. Lahat, ni katiting ay wala. Bakas, wala akong ginawang punla. Punla, pag-ibig ang naging dagta. Kahit anong mangyari ang aking pagsamo ay hindi mawawala.

Palagian kitang aantayin, ganitong oras. Kagaya ng sakin. Ganitong oras, kagaya ng satin. Ganitong hininga, kagaya ng hangin.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: